Het schilderen is voor mij de verbeelding van dat wat diep in mijn ziel is opgeborgen en waar ik de ware aard zelf ook niet van ken. Het is mijn zoektocht naar de kern van de constructie van ons bestaan. Voor mij als schilder is het de verf die een verlangen oproept wat ik wil stillen en behouden tegelijkertijd, dat ik wil doorgronden en tevens als mysterie wil bewaren. Waarvan ik soms denk dat het samenvalt met het leven en soms dat het samenvalt met de verf en niets meer is dan dat, dat het zonder verf niet bestaat. Die ogenschijnlijk paradoxale verlangens probeer ik al schilderend tot een harmonieus evenwicht te brengen. Een open atmosferisch deel, zacht en kwetsbaar, als ijle lucht geschilderd met een ingehouden kleurgebruik waarin het handschrift nauwelijks zichtbaar is. Deze vermoede ruimte verwijst naar het verre, het onbereikbare, het cerebrale. Dit deel vindt zijn bijna gewelddadige tegenhanger in pasteus aangebrachte verflagen, gestructureerd of in ogenschijnlijk losse vormen voor de ruimte zwevend. Deze intuitieve bouwsels van kleurvlakken en verfstreken appeleren aan de behoefte een plek te creeren, ergens te zijn. Vol van kleur en materialiteit ondersteunen of benaderen ze het grote onbekende. In dit vet geschilderde deel voel je het aardse, dat wat dichtbij is alsof je met je neus op de grond ligt. Maar vooral ook de dwingende presentie van puur verf tegenover de illusie van licht en ruimte.