Het eerste dat opvalt bij het zien van het werk van Femke Habets is het materiaalgebruik. Kralen, half-edelstenen, stoffen, gegroepeerd in kleur-nuances en ritmisch ogend.
De materialen en de opbreng-technieken uit de huisnijverheid brengen meteen een idee van erkenning te weeg, en op deze manier ook een informeel en intiem gevoel van herkenning bij de kijker. Uiteindelijk manifesteert zich de voorstelling;
mythologische figuren, half mens, half dier of ding.
Onderwerpen die hun afstand bewaren, en zo deel zijn van een onbereikbare wereld van dromen en wensen die wel gezien en onderzocht, maar nooit bereikt kan worden.
Deze tegenstelling in materiaalgebruik en onderwerpkeuze geven een idealistische gedachtegang bloot, een trofeeën verzameling van geduldig en minitieus uitgewerkte utopieën die allen beantwoorden aan een hoge mate van esthetiek, en troost bieden in hun eigenheid.